Voor deze tentoonstelling werden kunstenaars geselecteerd die iets te zeggen hebben of betekenen in de problematiek van ecologie, kunstmatige landschappen en leefwerelden. Er werd ook een opening gelaten voor beginnende kunstenaars om hier hun antwoord op te bieden of aan het debat deel te nemen. De locatie zelf lijkt op het eerste zicht een stukje ongestoorde natuur binnen een verstedelijkte context. Maar ook dit is slechts schijn. Wanneer we door het bos wandelen, worden we geconfronteerd met het lawaai van een autosnelweg, op het einde van de bos zien we de snelweg als een lijn door het landschap lopen.

Gezien het park aangelegd is eind 19e eeuw, is het ook geen voorbeeld meer van een stuk ongerepte natuur. Het wordt steeds moeilijker om een stuk onbewerkt terrein terug te vinden waar we niet geconfronteerd worden met menselijke activiteit. Ongerepte natuur wordt bijgevolg steeds meer een illusie. Zelfs de natuur en zijn beleving of waarneming zijn door de mens en techniek beïnvloed en staan onder diens leiding. "De betovering van het landschap kwam doordat het een geheimzinnige, eeuwenoude en ontcijferbare taal sprak" (T. Lemaire, Modern heimwee naar een oud landschap) Het landschap onderging een hele evolutie. Zowel het weergeven als de perceptie van het landschap is volledig veranderd. Ook de relatie en het evenwicht tussen natuur en cultuur maakte een hele omwenteling door. Deze evoluties en voornamelijk de ecologische problematiek zijn belangrijk om aan te kaarten. De tentoonstellingsomgeving voor "Artificial Landscape" lijkt dan ook een uitgelezen plek om er aandacht aan te schenken.