walks

drawings

writings

[ De mens als nieuwe Sisyphus tussen een polaire eenheid van tegendelen ]

'...Waren de afgelopen decennia, de twee grote ‘e’ woorden: ‘ecologie’ en ‘economie’, niet te vaak gebruikt alsof zij tegengestelde belangen vertegenwoordigden? Natuurlijk moesten we, tegelijkertijd met de zorg voor het milieu, economische ontwikkelingen, de vrijheid van mensen en naties aanmoedigen in hun streven naar welvaart. Maar dat ‘economie bedrijven’ haaks stond op een ecologisch gedachtegoed was een idee dat beruste op vooroordelen. De realiteit van klimaatsverandering maakte hem een onhandige evenwichtskunstenaar die poogde beide sferen te hanteren. Het toonde aan dat deze denkbeeldige onverzoenbaarheid vroeg om wereldwijde, grensoverschrijdende engagement...'.

'...De ‘onverzoenbaarheid’ van economie en ecologie als tegengestelde begrippen bleek een absolute misvatting. De stelling dat "economie de volledige dochteronderneming van het milieu" was, maakte hem onzeker. De aarde zelf was degene die het uiteindelijke zeggenschap zou bepalen van onze economische activiteiten, omdat ze de bron was van alle grondstoffen waarop economische activiteit gebaseerd was...'.

'...Dit was de reden waarom economie en ecologie niet van elkaar konden gescheiden worden. Ecologische gevolgen door economische ontwikkeling stond op geen enkele manier los van ons. In het nieuwe economische jargon betekende de breuk tussen de twee: uitputting van echte rijkdom, van menselijk en natuurlijk kapitaal. Streven naar een economie zonder ecologie was het zelfde als een samenleving creëren zonder bekommernis omtrent menselijk welzijn en een negatie van de fundamentele wetten der natuur.  Dienden we niet ernstig rekening te houden met de volledige implicaties van onze handelingen en hun gevolgen?...'