Lucht is meer dan wat wij er ons soms van voorstellen. We slaan er meestal geen acht op omdat het niet tastbaar is, wel eerder merkbaar. Echter is het ervaren van lucht als ‘leegte’ louter schijn. Het is een niet tastbare gelaagdheid, een ondefinieerbare ruimte. Luchtlagen fungeren als geleiders. Het zijn informatiewegen. De oude Kelten benoemden ‘lucht’ als ‘Beienweg’. Het was dus een ruimte waarin mens en dier hun routes hadden bepaald. In de Chinese filosofie, met zijn bewegingstoepassingen zoals met de Tai ji chuan, wordt lucht gezien als een concrete massa, een materie waarin het lichaam zich in beweegt in tijd en ruimte. We zouden dit ons kunnen voorstellen alsof ons lichaam voortschrijdt in water, in een constante ‘flow’.

Het is voor insecten zoals de waterjuffer vanzelfsprekendheid dat zij opereren in dit vacuüm dat hen letterlijk ‘draagt’. Het is hun ware biotoop. Een libel is daardoor vereenzelvigd met het element ‘lucht’. Het is een deel van hun identiteit en onze verwondering over het speelse gemak over hoe ze zich verplaatsen in de ruimte. Daarom het citaat ‘Een libel vliegt niet maar wordt gevlogen’.

Libellen zijn nomaden die zich duizenden kilometers ver verplaatsen, (van uit Afrika naar India b.v.). Het zijn massale migraties die zich over de continenten strekken en in de lagen lucht over de aarde.

Het optekenen van vluchtwegen van libellen op papier maakt je een aandachtig observator die de onmacht beseft om tot een echte registratie te komen door de snelheid en de schijnbare wispelturigheid van het tracé van het dier. De registratie lijkt op het eerste zicht een grillig lijnenspel tot je in hun vlucht een structuur herkent.

De libel en de waterjuffer belichamen het idee van transformatie. Tijdens het ontpoppen, transformeren ze tot een ander wezen: vliegende juwelen die zich in een eigen territorium bewegen. Hun relatie met water is bijzonder.

Ratio><intuïtie.  De schijnbare grilligheid van de vlucht van het insect vergeleken met het pad naar de kern van het labyrint, toont een polariteit tussen beide: dieren leven volgens een innerlijke wijsheid, de mens volgens een zoeken naar wijsheid.