walks

drawings

'...De adoratie van de onschuld'... Een verscheiden groep van mensen stonden gebiologeerd rondom een immens babyhandje, 'icoon van onschuld'. Hun nieuwsgierigheid werd vergezeld door een aarzeling, een onbehouwen afstandelijkheid. Ze leken elk voor zich te worden geconfronteerd met een onbestemde angst om het 'Icoon van onschuld' aan te raken...

'...Het besef dat we onschuld vanaf onze geboorte dreigden te verliezen, maakte ons de 'dragers van machteloosheid'. We leerden leven met een verlies, om wat we losgelaten hadden. We koesterden de gedachte als fundamenteel en waardevol, wetend dat het onbereikbaar was. Het verlangen naar deze oorspronkelijke staat van zijn was groot en bevragend. Het was alsof een stil en meegedragen verdriet de mensheid het leven deed verbijten als de pijn van een nooit echt geheelde wonde...'.

'...De Duitse filosoof Friedrich Nietzsche [1844-1900]  schreef: '"Wir haben die Kunst, damit wir nicht an der Wahrheit zugrunde gehen". De kunst kon als metafoor voor 'waarheid' een fundamentele functie vervullen in de samenleving. In de context van 'Jeder Mensch ein Künstler' van Joseph Beuys [1921-1986], formuleerde deze utopische gedachte een idee van een humaan engagement waarbij elk individu, met zijn eigen specifieke taak in de samenleving, kon bijdragen tot een harmonischere maatschappij. Hierbij vormde de 'kwaliteit' van samenleven het uitgangspunt. Betrokkenheid maakte de samenleving menselijker...'.