walks

drawings

‘…Het museum van het Verdriet werd niet vaak bezocht. Veelal kwam men toevallige bezoekers tegen die verweesd aankeken tegen de verschrikkingen, daden uit heden en verleden. Menigeen zocht verpozing, rust en stilte in een alledaags gesprek over vrienden of familie. Soms werd de politieke wereld even aangehaald maar al snel doofde dit gesprek dan uit omdat dit museum elkeen deed herinnerde aan de gevolgen van beslissingen en strategieën...'.

'...Het leven ging zijn doordeweekse gang in de zalen. Suppoosten liepen zacht en hoffelijk streng voorbij, keken af en toe ongemerkt naar hun uurwerk en sloegen met officiële waardigheid een groepje bezoekers gade.  Een zaak stond vast voor degene die deze plaats verliet: de mensheid bleek niet te leren uit de lessen van het verleden. Men hoorde een bezoeker zeggen dat de wereld, vanaf het moment dat de mens zich als hoogste maatstaf aanzag, zijn menselijkheid verloor...’

'...De grote foto uit de centrale zaal domineerde gans het museum. Het was een van de laatste beelden die resten van het 18 jarige Russische meisje, Zoia Kosmodemianskaia [ 1923 - 1941 ]. Gevangen genomen, ondervraagd, gefolterd, opgehangen en haar lichaam bevroren achtergelaten in de sneeuw. Ze was lid van de Moskouwse verzetsgroep Komsomol, tijdens de tweede wereldoorlog. Dit beeld had ooit de schrijver Jonathan Littell aangezet tot het schrijven van een onthutsend boek...'.

'...Er ging een vreemde sensatie uit van de foto met het lichaam van Zoia Kosmodemianskaia in het Museum van het Verdriet. Haar schoonheid was, ondanks haar gehavend lichaam en verschrikkelijke verminking, nog steeds leesbaar. Ze was een universeel icoon van schoonheid die innerlijk voelbaar was...'.

'...Het feite dat ze niets aan informatie had prijsgegeven aan haar beulen, gaf haar een aureool van verbetenheid, een onwrikbaar geloof in een komende, betere wereld die ze ten alle prijs moest verdedigen. Het ontroerde hem haar zo te zien. Deze stille koningin van het onvoorwaardelijk geloof in een bijna tastbare Utopie, Sterrenstof, de glans van gekoesterde dromen...'.

Zoia Kosmodemianskaia was an 18-year old girl and member of the Moscow Komsomol. She joined the partisans when the Nazis began what they hoped was the final drive on Moscow. She was captured by the Germans trying to burn down their stables at Petrischevo, a villasge near Moscow. She was tortured, but did not reveal any information. She was then hanged (November 29, 1941). Here we see German soldiers escorting her to the gallows. She told one of them, "You can't hang all 190 million of us." What Zoia did not know was that the Nazis planned to kill a subsantial part of the Soviet populastion and was developing efficent methods for killing and sterilizing people in massive numbers. X=Zoia was executed just a few days before The Soviet Winter offensive which would prove desestating to the German forces trying to take Moscow. Zoia's frozen body was recovered when the Red army retook Petrischevo 2 weeks later. The nose the Germans used was still around her neck.